Dromen (bij TK-verkiezingen 2002)

Kijk uit het raam. Zie de straten, de schoolpleinen, de oprit naar het bejaardentehuis en de sportvelden. Wat deugt er wel en wat niet? Wat moet er anders? Zijn er dromen over een ander Nederland? Bij mij wel.

Droom 1: onderwijs met waardering.
Docenten verdienen meer waardering. Dat is volgens mij niet alleen een hoger salaris, maar ook meer ondersteuning. Nu veegt een docent aan het einde van haar of zijn werkdag het lokaal aan. Verder moet de werkdruk in de Tweede Fase wat minder; nu buitelen de praktijkopdrachten over elkaar heen. Middelbare scholen zouden meer aandacht moeten hebben voor democratie.

Droom 2: minder bureaucratie en meer geld in de zorg.
Er is te veel bureaucratie. Die kan op de schop, maar daarmee ben je er niet. Nederland vergrijst en we eisen steeds meer van onze gezondheidszorg. Er is meer mogelijk in het ziekenhuis, en ook in de verpleging en verzorging wil Nederland het beter. Niet met zijn allen op één zaal, vrijetijdsbesteding en opstaan wanneer de patiënt wil. Dat lukt alleen maar met meer personeel dat beter wordt beloond.

Droom 3: progressieve veiligheid.
De VS kent de meeste gevangenissen, maar daarmee is het land niet veiliger. Jongeren die voor het eerst over de schreef gaan, doen dat vaak uit verveling of frustratie. We moeten alternatieven bieden, zoals schoolverlaters hun opleiding laten combineren met werk. Een progressief veiligheidsbeleid is een preventief veiligheidsbeleid. Niet harder straffen, maar sneller. Nu kan een 15-jarige pas anderhalf jaar na zijn misstap een taakstraf krijgen, zo hoorde ik. Agenten krijgen we meer op straat als hun bureauwerk door ondersteuners wordt gedaan.

Droom 4: wat te doen met de centen?
Mijn belangrijkste vraag in de politiek; hoe verdelen we de poen? De VVD wil nog meer aan lastenverlichting doen. Lagere belastingen komen bij hen met name ten goede aan de welgestelden; leuke dingen voor rechtse mensen. Ik geef het liever uit aan onderwijs en zorg. In een welvarend land kan private rijkdom niet gepaard gaan met verarmde publieke voorzieningen! Aflossing van de staatsschuld is altijd welkom.

Droom 5: wonen in de stad.
Wonen in de grote stad is voor jonge mensen bijna onmogelijk, zo merk ik zelf. Met een modaal inkomen kun je het bijvoorbeeld in Amsterdam wel vergeten. Voor sociale huur verdien je te veel, de huur in de vrije sector bestaat uit gemeubileerde appartementen van duizenden euro's voor expats en een koophuis krijg je alleen met twee goede salarissen. Corporaties moeten meer verhuren in de vrije sector en kopen moet voor starters een belastingvoordeel opleveren. Nu is het zo dat hoe beter je het hebt, hoe meer je hypotheekrente kan aftrekken.

Droom 6: lang leve het OV.
Nog meer asfalt lost niets op. Er zijn genoeg wegen, als we ze maar niet allemaal tegelijkertijd gebruiken. Verschil in werktijden is de beste filebestrijding! Het OV heeft moderne lightrail in de Randstad nodig, waarbij tram en trein op elkaar aansluiten. In kleinere plaatsen zijn sommige lijnen onrendabel, maar de tucht van de markt mag er niet voor zorgen dat het OV daar wordt opgegeven.

Droom 7: Ieseethee.
We vervoeren niet alleen mensen en goederen, maar ook data. Investeringen in ICT blijven echter ver achter bij wegen en rails. De overheid moet glasvezel voor elk huishouden bevorderen. Daarmee wordt Nederland als het aan mij ligt leidend in de kenniseconomie van de toekomst.

Droom 8: De religie van de markt.
Met marktwerking komt niet alle heil als manna uit de hemel vallen. Publieke diensten privatiseren is niet altijd efficiënter. Bovendien is het de vraag of je wel winst moet maken met scholen, ziekenhuizen en buslijnen. Dat betekent niet dat vadertje staat voor alles moet zorgen, maar ook niet dat de commercie dat dan maar moet doen. Er is nu te weinig plaats voor patiëntenverenigingen, leerlingenraden en forensenclubs. Ik wil de politiek in om dat te bereiken.

Droom 9: Armoede verder weg.
Honger en ellende rond de evenaar. Lijkt ver van je bed, maar de wereld wordt steeds meer één geheel. We hoeven niet zuinig te doen bij het helpen van de armsten ter wereld. Het gaat dan niet om voedselhulp alleen, maar juist om het opbouwen van een eerlijke overheid en goede economie in ontwikkelingslanden .

Droom 10: Inburgeringscursussen.
Met haat en nijd ("achterlijke islam") bereik je geen integratie. Met de sussende peptalk van politiek correcten trouwens ook niet. Ik ben voor verplichte inburgeringcursussen. Die moeten dan wel langer duren dan de huidige 600 uur. En de Afghaanse arts krijgt nu soms nog dezelfde cursus als de Turkse oma die analfabeet is. Dat moet op maat. Wachtlijsten zijn er voor oudkomers; dat kan niet. Ook de voorschoolse opvang voor allochtone kindertjes, die anders bij hun eerste schooldag al achter lopen, biedt maar de helft van de nodige plekken.

Droom 11: Democratie, ook wel het volk regeert.
Waarom kiezen we onze eigen bestuurders nog niet? Burgemeesterskandidaten zijn bang dat het bekend wordt als ze niet de favoriet bleken. Ik vraag me af waarom hun werkterrein dan OPENBAAR bestuur heet? Democratie gaat niet alleen om referenda en kiesdistricten. Buurtbewoners, docenten en verplegers moeten meer te zeggen krijgen over hun directe omgeving. Maatschappelijke democratie noem ik dat.

Droom 12: Milieu in the picture.
Het milieu, was een tijd geleden nog issue nummer 1, maar het ebt weer weg. Helaas, want onze grondstoffen worden rap minder, het klimaat lijdt steeds meer onder CO2 en rustige plaatsen zijn in ons land met een loep nog niet te vinden. Bebouwing moet compacter en bij de keuze tussen milieu en economie verdient de eerste voorkeur. Dat kan geld kosten, maar daar krijg je dan wel wat voor, vind ik.

Droom 13: Arbeid, de Partij van.
Acht jaar geleden was er massale werkloosheid. Paars kan je genoeg verwijten, maar voor arbeid hebben ze gezorgd. Het moet wel te combineren blijven met zorg; in Nederland werken vrouwen nog steeds minder dan in de rest van Europa. Bij de WAO praat iedereen nu over strenger keuren en lagere uitkeringen voor mensen met een gedeeltelijke arbeidshandicap. We doen er beter aan te zorgen dat mensen niet in de WAO komen door de arbeidsomstandigheden te verbeteren. Dat ging vroeger over gevaarlijke machines, maar nu is stress en burn-out het probleem.