2418 voorkeursstemmers: bedankt!

Op 15 mei 2002 was ik kandidaat voor de Tweede Kamer. Hoewel ik niet werd verkozen, waren er 2.418 mensen die toen mijn naam aankruisten. Dank voor het vertrouwen. Jullie kwamen uit alle kieskringen: Groningen (22), Leeuwarden (18), Assen (19), Zwolle (59), Lelystad (49), Nijmegen (21), Arnhem (98), Utrecht (159), Amsterdam (594), Haarlem (84), Den Helder (69), Den Haag en de stemmers in het buitenland (246), Rotterdam (369), Dordrecht (139), Leiden (151), Middelburg (15), Tilburg (79), Den Bosch (109) en Maastricht (118).

De verkiezingen van toen hebben de sociaal-democratie gehalveerd. Plots bleek de partij die vroeger streed tegen de gevestigde macht, zelf het gehate "ancien regime" te zijn. Gelukkig heeft de PvdA op 22 januari 2003 revanche genomen. Maar we zijn er nog lang niet. Vernieuwing blijft brood nodig. De arrogantie van de macht kan opnieuw de kop opsteken. Ik geloof dat er twee lessen zijn.

Les 1: keuze in de politiek.
Er moet iets te kiezen zijn in de politiek, voor de burger welteverstaan. PvdA en VVD vonden hun compromissen in regeerakkoord en Torentjesoverleg. Achter de coulissen wogen we milieu af tegen economie, koos men voor lagere belastingen of publieke voorzieningen, was het pro of contra de Tweede Fase. De zappende natie kreeg louter het vacuüm verpakte eindresultaat te zien. Dat waren goede resultaten, daar niet van, maar politieke keuzes en bijbehorend debat waren onzichtbaar. Nogal wiedes dat de gulden middenweg van paars plots vaal grijs werd. Zie ook de cohabilition tussen een rechtse president en linkse premier in het Frankrijk van Le Pen. En das Neue Mitte bij onze oosterburen, en New Labour bij ons aller Tony.
Conclusie: schenk kabinetten profiel, dan heeft de oppositie dat ook, en snakt het volk niet naar polariserende nieuwkomers.

Les 2: integratie, en snel een beetje.
In de peilingen kwam de nog levende Fortuyn niet alleen dankzij zijn vlotte babbel en sensationele verschijning aan tientallen zetels. Hij zou die buitenlanders eens aanpakken, en dat belonen kiezers. Niet omdat het racisten zijn, maar omdat ze zich vreemden voelen in hun eigen achterstandswijken. Omdat de hoofddoekjes op straat geen goedendag zeggen, en zij zelf ook niet. Omdat hun Partij van de Arbeid opkomt voor de onderdrukten der aarde, en dat ineens ook immigranten blijken te zijn.
Conclusie: meng wijken, open het bijzonder onderwijs, verbeter inburgeringcursussen. Noem de islam niet achterlijk, dat segregeert, maar kom ook niet met sussende politieke correctheid bij uithuwelijken, meisjes die niet mogen leren en homootje pesten op school.